بلندی های بادگیر

فکر کنم تنها کتابیه که چندبار خوندمش.

من دوبار این کتاب و خوندم یکبار در ۱۷ سالگی و یکبار هم تو ۲۵ سالگی و هر دوبار عاشقش شدم و باز هم بی نظیرترین کتاب عاشقانه است.

همینقدر که ازش تعریف شده ارزشش روهم داره

یه رمان تلخ و دارک که شخصیت هاش خاکستری هستن و نمیتونی کاملا درکشون کنی چون تصمیماتی میگیرن که خیلی غیرقابل تصوره و اینکه بعد از این همه آریتمیک بودن داستان باز هم اینقدر جذابه واقعا هنره..

یه رمان تلخ و دارک که شهصیت هاش خاکستری هستن و نمیتونی کاملا درکشون کنی چون تصمیماتی میگیرن که خیلی غیرقابل تصوره و اینکه بعد از این همه آریتمیک بودن داستان باز هم اینقدر جذابه واقعا هنره..

کتاب خوبیه ولی در حقیقتا این حجم از تعریف برای این کتاب زیاده من احساس میکنم غرور و تعصب جذابیت بیشتری داشت

بلندی‌های بادگیر اصلا شبیه انتظاراتم نبود…انتظار من از رمان قرن هجدهمی تا حدودی ناخودآگاه برپایه‌ی رمان‌های جین آستین شکل میگیره… مراسم رقص، قراردادهای اجتماعی و آشنایی‌هایی که به عشق و احترام ختم میشه. بلندی‌های بادگیر در دورترین فاصله از این انتظارات قرار میگیره. از فضا، دیالوگ‌ها، شخصیت ها بگیر تا روند داستانی همه چیز انگار سال‌ها از چیزی که میتونی تصور کنی جلوترن…. پاک بودن، آدم خوبی بودن، درگیر تصمیمات درست بودن رو نمیشه در داستان پیدا کرد…آدم ها در ناقص‌ترین حالت خودشون به لحاظ انسانی عاشق هم هستن یا با هم برخورد دارن…هیتکلیف به هیچ وجه مستر دارسی نیست و با این که گاها درکش می‌کنیم اما بیشتر اوقات میخوایم سرش داد بزنیم .کاترین شخصیت قابل اتکا و عاقلی نیست، تا آخرش هم یک دختربچه‌ی پیش‌بینی‌نشده باقی میمونه …

داستان تو دل داستان اینجا شخصیت ها نه کامل خوبن نه بد عشق و انتقام کینه رو تو یه فضای تاریک و پرشور و سنگین تجربه میکنین