مجموعه آثار صادق هدایت

«اگر بخت ما بخت بود، دست خر برای خودش درخت بود.»

«اگر بخت ما بخت بود، دست خر برای خودش درخت بود.»

«فكر مى كردم كه او هميشه بايد بدود، بازى وشوخى كند. نمى توانستم تصور بكنم كه در مغز اوهم فكر مى آيد. نمى توانستم باور بكنم كه ممكن است اوهم غمناك بشود.»

«اين شب تأثيرى در زندگی من كَذاشت. تلخى گوارایی حس كردم كه حاضر بودم همان ساعت زندگی من قطع بشود، و اگر مرده بودم تاابد روح من شاد بود.»

«نمى دانى چقدر تنها هستم. اين تنهايى مرا اذيت مى كند. من خواهم امشب با تو چند كلمه صحبت کنم، چون وقتى كه به توكاغذمى نويسم مثل اين است كه باتو حرف مى زنم. اگر در اين كاغذ ((تو)) مى نويسم مراببخش. اگر می دانستى درد روحى من تاجه اندازه زياداست! روزها چقدر دراز است. عقربك ساعت آن قدر آهسته و كند حركت مى كندكه نمى دانم چه كنم. آيا زمان به نظر توهم اين قدر طولانى است؟ شايد در آنجابادخترى آشنا شده باشى؛ اگرچه من مطمئنم كه هميشه سرت توى كتاب است، همان طورى كه در پاریس بودى، در آن اطاق محقر كه هر دقيقه جلو چشم من است. حالايك محصل چینی آن راكرايه كرده، ولى من پشت شيشه هايم را پارچه كلفت كشيدهام تا بيرون رانبينم؛ چون كسى راكه دوست داشتم آنجا نيست. همان طور كه برگردان تصنيف مى كَويد: «زيرنده اى كه به ديار ديكَر رفت، برنمى كَردد.»»

«هرکی هرچی مى كَه از خودشه. تنها حقيقتى كه براى هركسى وجود داره خود همون شخصه. همه مون بى اراده از خودمون صحبت مى كنيم؛ حتى در موضوع هاى خارجى احساسات ومشاهدات خودمونو به زبون كسوندیگه میگیم. مشکل تربن کارها اینه که کسی بتونه حقیقتا همون طوری که هست بگه.»

«درد هايى كه من داشتم، بار موروثى كه زيرش خميده شده بودم، اونا نمى تونن بفهمن. خستگی پدرانمان درمن باقى مونده بود و نوستالژی اين گذشته رو در خودم حس مى كردم. مى خواستم مثه جونوراى زمستونى توسولاخى فرو برم، توتاريكى خودم غوطه ور بشم ودر خودم قوام بيام چون همون طورى كه توتاريكخونه عكس روى شيشه ظاهر مى شه، اون چیزایی كه درانسان لطيف ومخفيس، دراثر دوندگی زندگی وجار وجنجال وروشنايي خفه مى شه ومى ميره. فقط توى تاريكى و سكوته كه به انسان جلوه مى كنه. اين تاريكى توى خودم بود، بى جهت سعى داشتم که اونومرتفع بکنم. افسوسى كه دارم اينه كه جرامدتى بى خوداز دیگران پيروى كردم. حالا بى بردم كه برارزش ترين قسمت من همين تاريكى، همين سكوت بوده اين تاريكى درنهادهر جنبنده اى هست، فقط درانزوا و بركَشت به طرف خودمون، وقتى كه از دنياى ظاهرى كناره كيرى مى كنيم به ما ظاهر مى شه. اما ميشه مردم سعى دارن ازاين تاريكى وانزوا فرار بكنن. كَوش خودشون رودر مقابل صداى مرك بكيرن. شخصيت خودشون روميون دادو جنجال وهياهوى زندكى محو و نابود كنن. نمى خوام كه به قول صوفها، نور حقیقت در من تجاری بكنه. برعكس، انتظار فرود اهريمن رودارم. مي خوام همون طورى هم درخودم بيدار بشم.»